มรรคมีองคŮ= 0; 8 หรือทางสายŦ= 5;ลาง

+++++กลับไปหน้= าแรก::ธรรมะ+++

&= #3617;รรคมีองค์ 8 &= #3627;รือทางสายก= ;ลาง<= o:p>

อริ= ;ยสัจจ์ข้อท$= 37;่ 4 คือ หนทางที่จะŨ= 9;ำไปสู่ความ= 604;ับทุกข์ (ทุกฺข-นิโรธคามิน&= #3637;ปฎิปทา-อริยสจฺจ) หนทางสายนี&= #3657;เรียกว่า "ทางสา$= 18;กลาง (มชฺฌิมา = 611;ฏิปทา) เพราะงดเว้&= #3609;จากข้อปฏิบ= ;ัติที่เอีย#= 91;สุด 2 ประการ

ข้อปฎิบ$= 33;ติเอียงสุด&#= 3629;ย่างแรก ได้แก่ การแสวงหาคŪ= 3;ามสุขด้วยก= 634;มสุข อันเป็นของŨ= 5;่ำทราม เป็นของธรรũ= 7;ดา ไม่เป็นประŭ= 0;ยชน์ และเป็นทางũ= 1;ฏิบัติของส= 634;มัญชน
ข้อปฎิบ$= 33;ติเอียงสุด&#= 3629;ีกอย่างหนึ= ่ง คือการแ$= 26;วงหาความสุ&#= 3586;ด้วยการทรม= านตนเองให้Ŭ= 8;ดือดร้อน ด้วยการบำเũ= 4;็ญทุกกรกิร= 636;ยาในรูปแบบ&= #3605;่างๆ อันเป็นการŨ= 7;รมานร่างกา= 618; เป็นสิ่งไมŭ= 6;มีค่า และเป็นสิ่ŧ= 1;ไม่มีประโย= 586;น์ ในเบื้องแรŦ= 5;นั้น พระพุทธองคŮ= 0;ได้ทรงทดลอ= 591;ปฏิบัติข้อ&= #3611;ฏิบัติที่เ= ;อียงสุดทั้#= 91;สองประการน&#= 3637;้มาแล้ว ทรงพบว่าเปŭ= 5;นสิ่งที่ไร= 657;ประโยชน์ จึงได้ทรงคŭ= 7;นพบทางสายก= 621;างนี้ด้วยป&= #3619;ะสบการณ์ขอ= ;งพระองค์เอ#= 91; ซึ่งเป็นทาŧ= 1;ที่ให้ทัศน= 632;และปัญญาอั&= #3609;นำไปสู่ควา= ;มสงบ ญาณ การตรัส$= 19;ู้ และนิรวาณะ (พระนิพพาน<= span style=3D'font-size:16.0pt;mso-bidi-font-size:12.0pt;font-family:"Angsana Ne= w"'>) ทางสายกลาง&= #3609;ี้โดยทั่วไ= ;ปหมายถึง ทางมีองค์แũ= 1;ดประการอัน= 611;ระเสริฐ (อริยอฏฐ#= 88;ิกมคฺค) เพราะประกอ&= #3610;ด้วยองค์ หรือส่วนปรū= 2;กอบ 8 ประการค$= 39;อ

1.      = เห็นชอบ (&= #3626;ัมมาทิฏิฐิ= ;) (&= #3611;ัญญา) ได้แก่ ความรู้อริũ= 8;สัจจ์ 4 หรือ เห็นไตรลักŪ= 5;ณ์ หรือ รู้อกุศลแลū= 2;อกุศลมูลกั= 610;กุศลและกุศ&= #3621;มูล หรือเห็นปฏū= 6;จจสมุปบาท โดยการเข้าŭ= 1;จชอบหรือเห= 655;นชอบนั้นมี&= #3629;ยู่ 2 ประเภท คือ 1.ความ= ;เข้าใจคือค$= 23;ามรู้ ความเป็นพหŬ= 1;สูตร ความมีสติปū= 3;ญญา สามารถรอบรŬ= 1;้สิ่งใดสิ่= 591;หนึ่งตามข้&= #3629;มูลที่ได้ม= ;า ความเข้าใจũ= 1;ระเภทนี้เร= 637;ยกว่า "ตามรู$= 57;" (อนุโพธ) เป็นความเข&= #3657;าใจที่ยังไ= ;ม่ลึกซึ้ง 2.ส่วนควา$= 17;เข้าใจที่ล&#= 3638;กซึ้งซึ่งเ= รียกว่า"การรู้แจ้ง&= #3649;ทงตลอด" (ปฏิเวธ) หมายถึงมอง&= #3648;ห็นสิ่งใดส= ;ิ่งหนึ่ง ตามสภาวะทีŭ= 6;แท้จริง โดยไม่คำนึŧ= 1;ถึงชื่อ และป้ายชื่Ū= 9;ยี่ห้อของส= 636;่งนั้น การรู้แจ้งŬ= 9;ทงตลอดนี้จ= 632;มีขึ้นได้ เมื่อจิตปรū= 4;ศจากอาสวะท= 633;้งหลาย และได้รับกū= 4;รพัฒนาอย่า= 591;สมบูรณ์ด้ว&= #3618;การปฏิบัติ= ;สมาธิเท่าน$= 33;้น

2.      = ดำริชอบ (&= #3626;ัมมาสังกัป= ;ปะ) (&= #3611;ัญญา) ได้แก่ ความตรึกทีŭ= 6;เป็นกุศล ความนึกคิดŨ= 7;ี่ดีงาม (กุศลวิต#= 85; 3 ประกอบด้วย = 1.ความตรึกปล&= #3629;ดจากกาม ความนึกคิดŭ= 1;นทางเสียสล= 632; ไม่ติดในกาũ= 9;ปรบปรือสนอ= 591;ความอยากขอ&= #3591;ตน 2. ความต$= 19;ึกปลอดจากพ&#= 3618;าบาท ความนึกคิดŨ= 7;ี่ประกอบด้= 623;ยเมตตา ไม่ขัดเคือŧ= 1; หรือ เพ่งมองในแŧ= 1;่ร้าย 3.ความตรึ#= 85;ปลอดจากการ&#= 3648;บียดเบียนด= ้วยกรุณาไมŭ= 6;คิดร้าย หรือมุ่งทำŪ= 1;าย)

3.      = เจรจาชอ$= 10; (&= #3626;ัมมาวาจา) (&= #3624;ิล) ได้แก่ วจีสุจริต 4 ประกอบด้วย = 1.ไม่พูดเท็จ = 2.ไม่พูดส่อเ&= #3626;ียด 3.ไม่พูดห$= 18;าบ 4.ไม่พูดเ$= 14;้อเจ้อ

4.      = กระทำชอ$= 10; (&= #3626;ัมมากัมมัน= ;ตะ) (&= #3624;ิล) ได้แก่ กายสุจริต 3 ประกอบด้วย = 1.ไม่ฆ่าสัตว&= #3660; 2.ไม่ลักท$= 19;ัพย์ 3.ไม่ประพ$= 20;ติผิดในกาม

5.      = เลี้ยงช$= 37;พชอบ (สัมมาอาชีว&= #3632;) (&= #3624;ิล) ได้แก่ เว้นมิจฉาชū= 7;พ ประกอบสัมมū= 4;ชีพ

6.      = พยายามช$= 29;บ (สัมมาวายาม&= #3632;) (&= #3626;มาธิ) ได้แก่ สัมมัปปธาน 4-ประกอบด้วย<= /span>-1.เพียรระวัง<= /span>-หรือเพียรป&= #3636;ดกั้น-คือ เพียรระวังũ= 8;ับยั้งบาปอ= 585;ุศลธรรมที่&= #3618;ังไม่เกิดม= ;ิให้เกิดขึ$= 57;น 2.เพียรละ หรือเพียรกū= 5;จัด คือเพียรละũ= 0;าปอกุศลธรร= 617;ที่เกิดขึ้&= #3609;แล้ว 3.เพียรเจ$= 19;ิญ หรือเพียรกŭ= 6;อให้เกิด คือ เพียรทำ#= 85;ุศลธรรมที่&#= 3618;ังไม่เกิด ให้เกิดมีขū= 8;้น 4. เพียร$= 19;ักษา คือ เพียรรั#= 85;ษากุศลธรรม&#= 3607;ี่เกิดขึ้น= แล้วให้ตั้ŧ= 1;มั่น และให้เจริŧ= 7;ยิ่งขึ้นไป= 592;นไพบูลย์

7.      = ระลึกชอ$= 10; (&= #3626;ัมมาสติ) (&= #3626;มาธิ) ได้แก่ สติปัฏฐาน 4 ประกอบด้วย = 1.การตั้งสติ&= #3585;ำหนดพิจารณ= ;ากาย 2. การตั$= 57;งสติกำหนดพ&#= 3636;จาณาเวทนา 3.การตั้ง$= 26;ติกำหนดพิจ&#= 3634;รณาจิต 4.การตั้ง$= 26;ติพิจารณาธ&#= 3619;รม (ม&= #3637;รายละเอียด= ;เพิ่มเติม)

8.      = ตั้งจิต$= 17;ั่นชอบ (สัมมาสมาธิ<= /span>) (&= #3626;มาธิ) ได้แก่ ฌาน 4 ประกอบด้วย = 1.ปฐมฌาณ 2.ทุติยฌาน 3.ตติยฌาน 4.จตุตถฌาณ (ม&= #3637;รายละเอียด= ;เพิ่มเติม)

ในทางปฏิบั&= #3605;ินั้น คำสอนทั้งหũ= 7;ดของพระพุท= 608;องค์ที่ทรง&= #3629;ุทิศ พระองค์สั่ŧ= 1;สอนในช่วงเ= 623;ลา 45 ปีนั้$= 09; มีส่วนเกี่ũ= 8;วข้องกับทา= 591;สายกลางนี้&= #3652;ม่ทางใดก็ท= ;างหนึ่ง พระองค์ทรงŪ= 9;ธิบายทางสา= 618;นี้ โดยวิธิการ และใช้คำพูŨ= 4;ที่แตกต่าง= 585;ันไปตามควา&= #3617;แตกต่างของ= ;บุคคลโดยให$= 57;สอดคล้องกั&#= 3610;ระดับการพั= ฒนา และศักยภาพŭ= 1;นการเข้าใจ และตามได้ทū= 3;นของบุคคลเ= 627;ล่านั้น แต่สาระสำคū= 3;ญของพระสูต= 619;หลายพันสูต&= #3619;ที่กระจายอ= ;ยู่ในคัมภั$= 19;์ต่างๆ ของพุทธศาสŨ= 9;า ล้วนแต่มีเũ= 9;ื่องเกี่ยว= 585;ับมรรคซึ่ง&= #3611;ระกอบด้วยอ= ;งค์แปดอันป$= 19;ะเสริฐนี้ท&#= 3633;้งนั้น

จะต้องไม่เ&= #3586;้าใจว่า องค์ หรือส่วนปรū= 2;กอบ 8 ประการข$= 29;งทางสายกลา&#= 3591;นี้ ต้องนำไปปฏū= 6;บัติทีละข้= 629; โดยเรียงตาũ= 7;ลำดับหมายเ= 621;ขดังรายการ&= #3607;ี่ให้ไว้ข้= ;างต้นนั้น องค์ต่างๆ เ$= 27;ล่านั้นจะต&#= 3657;องพัฒนาให้= มีขึ้นพร้อũ= 7;ๆกันมากบ้า= 591; น้อยบ้าง ตามแต่ขีดคŪ= 3;ามสามารถขอ= 591;แต่ละบุคคล&= #3607;ี่จะให้เป็= ;นไปได้ องค์เหล่านū= 7;้ล้วนแต่เก= 637;่ยวโยงกัน และแต่ละองŦ= 8;์ก็ช่วยส่ง= 648;สริมองค์อื&= #3656;นๆไปด้วย

องค์ 8 &= #3611;ระการเหล่า= ;นี้ มีจุดมุ่งหũ= 7;ายเพื่อส่ง= 648;สริม และทำให้หลū= 3;กการ 3 อย่างขอ#= 91;การฝึกอบรม และการควบคŬ= 0;มตนเองของช= 634;วพุทธมีควา&= #3617;สมบูรณ์ยิ่= ;งขึ้น คือ

1.      = ความประพฤต&= #3636;ทางจริยศาส= ;ตร์ (ศิล)

2.      = การควบคุมท&= #3634;งจิตใจ (สมาธิ= )

3.      = ปัญญา (ปัญญา)

ดังนั้น คงจะช่วยใหŭ= 7;ได้เข้าใจอ= 591;ค์ 8 ประการข$= 29;งทางสายกลา&#= 3591;ได้ดี และได้ใจควū= 4;มต่อเนื่อง= 618;ิ่งขึ้น หากเราจัดแũ= 0;่งกลุ่มอธิ= 610;ายองค์ 8 ประการต$= 34;มหัวข้อ 3 นั้น ความประพฤตū= 6;ทางจริยศาส= 605;ร์ (ศิล) &= #3606;ูกสร้างขึ้= ;นมากจากควา$= 17;คิดอันกว้า&#= 3591;ไกล ที่ต้องการŭ= 1;ห้มีความเม= 605;ตา และกรุณาโดũ= 8;ไม่เลือกที= 656;รักมักที่ช&= #3633;งต่อสรรพสั= ;ตว์ทั้งปวง โดยตั้งอยูŭ= 6;บนพื้นฐานค= 635;สอนของพระพ&= #3640;ทธเจ้า เป็นที่น่าŬ= 8;สียดายว่าม= 637;นักปราชญ์ห&= #3621;ายท่านลืมอ= ;ุดมการณ์อั$= 09;ยิ่งใหญ่ใน&#= 3588;ำสอนของพระ= พุทธองค์นีŭ= 7;ไป และพากันไปŪ= 7;มกมุ่นอยู่= 649;ต่ในเรื่อง&= #3609;อกประเด็นท= ;างด้านปรัช#= 97;า และอภิปรัชŧ= 7;าที่น่าเบื= 656;อหน่ายเมื่&= #3629;พูด และเขียนเกū= 7;่ยวกับพุทธ= 624;าสนา พระพุทธ$= 29;งค์ทรงประท&#= 3634;นคำสอนของพ= ระองค์ไว้กŭ= 5;เพื่อประโย= 594;น์แก่ชนหมู&= #3656;มาก เพื่อความสŬ= 0;ขแก่ชนหมู่= 617;าก เพื่ออนุเคũ= 9;าะห์แห่ชาว= 650;ลก (พหุชนติตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปū= 4;ย)

เท่าที่ได้&= #3614;รรณามรรคโด= ;ยย่นย่อมาน$= 37;้ ก็คงจะเห็นŭ= 2;ด้ว่ามรรคเ= 611;็นวิถี ชีวิตที่แตŭ= 6;ละบุคคลจะต= 657;องนำไปประพ&= #3620;ติ และพัฒนาเปŭ= 5;นการควบคุม= 605;นเอง ทั้งกาย วาจ$= 34; และใจ เป็นการพัฒŨ= 9;าตนเงอ และเป็นการŧ= 4;ำระ (จิต) &= #3605;นเองให้บริ= ;สุทธิ์ ไม่ได้เกี่ũ= 8;วกับความเช= 639;่อ การอ้อนวอน การบูชา หรือพิธีกรũ= 9;มใดๆ โดยนัยน้ จึงไม่เกี่ũ= 8;วกับสิ่งที= 656;คนนิยมเรีย&= #3585;กันว่า "ศาสนา" เป็นทาง$= 07;ี่จะนำไปสู&#= 3656;การรู้แจ้ง= ในอุดมสัจจŮ= 0; ความมัอิสรū= 2;อย่างสมบูร= 603;์ ความสุขและŪ= 6;ันติ โดยอาศัยกาũ= 9;บำเพ็ญตาม ศิล สมาธิ และปัญญาอยŭ= 6;างสมบูรณ์

ในประเทศที&= #3656;นับถือพุทธ= ;ศาสนาทั้งห$= 21;าย ยังมีประเพŨ= 3;ี และพิธีกรรũ= 7;ทางศาสนาที= 656;ประกอบกันแ&= #3610;บง่ายๆ และสวยงามใŨ= 9;โอกาสต่างๆ แต่ประเพณี และพิธีกรรũ= 7;เหล่านั้นไ= 617;่ได้เกี่ยว&= #3586;้องโดยตรงก= ;ับอริยมรรค$= 09;ี้ มันมีคุณค่ū= 4;ก็แต่เพียง= 648;ป็นการสนอง&= #3624;รัทธา และความต้อŧ= 1;การบางอย่า= 591;ของผู้ที่ไ&= #3604;้รับการพัฒ= ;นามาน้อย และช่วยให้Ŧ= 8;นเหล่านั้น= 652;ด้ดำเนินไป&= #3626;ู่อริยมรรค= ;นี้อย่างค่$= 29;ยเป็นค่อยไ&#= 3611;เท่านั้น

=

+++++กลับไปหน= ;้าแรก::ธ= รรมะ+++
=